Homeslide1 Homeslide2 Homeslide3 Homeslide4 Homelside5

A book about loss, leaving and returning



The taboo-breaking autobiographical debut of journalist Lideweij Bosman (35) was quite controversial. The daily Dutch quality paper De Volkskrant called it “one of the most controversial books in recent years”. Belgian news magazine Knack writes: “NAUPAKA is a book that will leave no-one unmoved.” Glossy women’s magazine Grazia awarded it with 5 stars: “An absolute must-read”

‘Will you marry me?’ Sander asks me on the beach of the Hawaiian island Kaua’i at daybreak. He kneels down before me in the fine sand and hands me a pearl white flower as big as my thumb. ‘Of course,’ I cry out. ‘Take a look at the shape of the flower,’ he continues, more serious now, ‘see that it’s actually a half-flower? It has to do with an ancient legend about two lovers who lived right here in Hawaii. They were inseparable. Pele, the volcano goddess of the island, tried to seduce the man, but their love was way too strong. In a blind rage she tried to bury him in lava, but her sisters intervened and transformed the man – who had fled to the mountains – into half a flower. The goddesses did the same with the woman, who had taken refuge on the beach. According to the legend they will one day be reunited.’ Sander lets out a deep sigh: ‘We are also being torn apart by evil, by my disease, and we will not grow old together either. But what I do know is that we will one day become one flower again, just like in the legend.’ Nine months later I have to let go of my beloved, the man with whom I have spent the past thirteen years of my life. I hand in my notice as a fashion journalist and move from Utrecht to Big Island, Hawaii, to work on an ecological farm. Not just to come to terms with my grief and to gain back my strength after the debilitating struggle with Hodgkin’s lymphoma, but also as a way to heal the Naupaka flower. I discover that my new home is located at the foot of Pele’s volcano and as if she’s calling me to her, I venture out into the black lava fields on the second night of my stay, to meet up with her in the churning lava. For Hawaiian natives the legend of Naupaka is still very much alive and when I let myself be swept along to all kinds of holy places on the island, I start to understand why. An old medicine woman, a shaman and a group of wild spinner dolphins show me that my presence here is no coincidence. I too have been torn in half, just like the Naupaka flower. The six years of illness, with all the fears and shattered hope, have robbed me of my self-esteem, self-confidence and self-love. ‘You have to write a book,’ insists the medicine woman, ‘to share the lessons you have learned.’ Back on Dutch soil, I follow her advice and seclude myself for several months to write. When the end of the book is in sight, the unavoidable question pops up: Is the Naupaka flower whole again? The answer comes to me early one Tuesday morning, in a coffee place in my hometown. Suddenly everything becomes clear. By writing this book I have become the embodiment of/I have integrated the life lessons I have learned. Naupaka has healed me. Naupaka has allowed me to blossom with new life force. The flower is perfect.


The main character, and author, is Lideweij Bosman, who spent thirteen years of her life with her beloved Sander Ebbeling. They had it all: a nice small house in the city of Utrecht; she had a successful career as a fashion journalist, he worked for a TV-production company. When Sander is diagnosed with lymphoma cancer in 2008 their whole world changes. She takes care of him during his illness and together they fight the disease, which comes back five times. Stem cell transplants, experimental treatments… it is to no avail. Her life borders on hope and fear; shopping sprees and house parties are the only way of coping. During a trip to the island of Kaua’i, Sander proposes; the immediate trigger being the legend of Naupaka (see above). But their bliss is short-lived: as soon as they arrive back in Holland, the doctors announce they can no longer help Sander. And that proves to be too much; even their relationship is now at stake. Desperate, Sander reaches for the bottle and becomes all but unreachable. The main character of the book becomes lonelier and lonelier and realizes that she will not only lose Sander to the disease, but has already lost him now, to alcohol. Their fighting mentality and vitality/life force that was once so strong and united them, have gone. Taking care of her boyfriend, whose addiction becomes worse and worse, is becoming too much of a burden and she decides to break up with him. They both know they have to cut each other loose. It’s an unbelievably difficult but unavoidable life lesson that forces her to confront her deepest emotions and pain. When [soon after] her father dies during heart surgery, she decides it’s time for a drastic change: she hands in her notice and trades in her job and her house for the green jungle of Big Island, Hawaii. When she says goodbye to Sander, she knows he does not have long to live. Two weeks later her friends and family are at his deathbed and try to convince her she has to come back home for a final goodbye. After an emotional rollercoaster ride she decides to stay in Hawaii in order to try and find closure amidst the silence and natural beauty. Away from her work, the caring for and all the day-to-day worries, she discovers a new power in herself – the magic of the island plays a very important role in this process. Reality seems to fade to the background as she surrenders to the flow of seemingly coincidental encounters and events. She spends some time at the home of a 54-year old woman, who  introduces the main character to an old friend of hers, Earl, a Hawaiian kahuna. Lideweij travels to the wilder Southern coast of the island, only to discover that this shaman has a very special message for her. Ku – which is the name he’s given himself – takes her to a holy spot, a place only native islanders know about. Here the main character takes part in an ancient healing ceremony and she comes into contact with the spirits of the island. The last couple of weeks of her stay on Big Island are filled with magic. While swimming and singing Madonna’s It’s Hard to Say Goodbye - a song she heard right before she took leave of Sander – a group of dolphins form a circle around her. The animals give her a renewed sense of happiness and playfulness, traits she had lost during the long period of Sander’s illness. Back on the beach she meets up with a shaman she’s befriended earlier, who invites her to a so-called ‘soul hunt’, an ancient Indian ritual which involves, as the name implies, a search for a lost part of the soul. During this journey she meets Volcano goddess Pele, who takes her back to the moment when her loneliness almost got the better of her, the moment her boyfriend was knock-out on the floor after having drunk himself unconscious. She realizes that the many lies about his drinking are the source of her loss of self-confidence. Pele sweeps her up and urges her to burn everything around her, a symbol of the hatred in herself. She also has a vision of a new lover, someone she knows well and for whom she’s fostered quite intense feelings for years. Back in The Netherlands she decides to write a book about her experiences on Big Island, and again all sorts of magical things happen. She realizes she doesn’t need to live on a powerful volcanic island to fulfill her dreams and manifestations; this can also be achieved on cold Dutch soil. Lideweij decides to put it to the test and spends the next six months living like she did in Hawaii: she goes with the flow, or as Hawaiians would put it: “With full conviction she surrenders herself to the wave”. While writing she relives the events and emotions she experienced on Big Island. Her book becomes a new search for making the Naupaka flower whole, hoping to find the love of her life. Towards the end of the book the main character discovers that the Naupaka flower-half symbolizes her own heart: the heart that not only broke because she lost the love of her life, but was also torn apart due to her lack of self-love and self-confidence. It dawns on her that her book is the manifestation of the legend. While writing about the lessons she learned through everything she has experienced, she reclaims her self-confidence and self-love, and thereby heals the flower.

Deeper layer for the reader The book is tangible proof that dreams do come true and legends do exist. With the lessons the writer has learned, she wants to motivate readers to follow an identical path. The writer’s mission statement: everyone can heal his- or herself with Naupaka, the lessons from Hawaii. Detail: the front and back cover of the book feature pictures of the two half-flowers, portrayed in such a way that when you open the book, the flower becomes whole. Those that read the book not only keep the living alive, it’s an eye-opener to start living their own dream. The life the reader wants to create.

If you want to order the book:

Over Naupaka


Interview Lideweij Bosman over haar boek Naupaka.

Over doodgaan, je hart volgen en tegen de stroom in zwemmen.

Lideweij Bosman woont samen met haar grote liefde Sander als ze te horen krijgt dat hij lymfeklierkanker heeft. Na een jarenlang ziekbed overlijdt hij. Bosman schrijft de heftige strijd tegen deze ziekte van zich af. Dit vormt later de basis voor haar autobiografische debuut Naupaka.  Aangrijpend, rauw en inspirerend leesvoer.

Waar staat Naupaka voor? “De naupaka is een Hawaïaanse halve bloem waaraan een liefdeslegende is verbonden. Sander had hierover gelezen toen we daar eind 2012 op vakantie waren. En omdat deze legende ook heel erg óns verhaal is, had hij bedacht om mij met dit bloemetje ten huwelijk te vragen. Op een vroege ochtend met zonsopkomst heeft Sander me met deze bloem ten huwelijk gevraagd.”
Wat is die legende? Het gaat over de vuurgodin Pele die volgens de Hawaïanen nog steeds op het eiland woont. Deze vuurgodin Pele had een oogje op een man die al een geliefde had. Het echtpaar was zo hecht dat het de vuurgodin niet lukte het tweetal uit elkaar te drijven. Woest joeg ze de man de bergen in om hem te vermoorden met haar vuur. Maar gelukkig staken de zussen van Pele hier een stokje voor en betoverden hem in een halve bloem. Zo ook zijn vrouw die aan de waterkant zat. Hawaï wordt zowat overwoekerd door de naupaka-bloem: in de bergen met de blaadjes omhoog en aan de waterkant met de blaadjes naar beneden. Volgens de legende groeien ze op een dag weer naar elkaar toe en vormen ze één bloem.Ook Sander en ik waren heel close en werden door het kwaad – de lymfeklierkanker – uit elkaar gedreven. Sander zei: we zullen niet samen oud worden, maar ooit vormen we weer één bloem.
Vier maanden voordat Sander overlijdt, sterft je vader. Heeft dat jouw keuze om niet naar de crematie te gaan beïnvloed? “Dat speelde zeker mee. Sander en ik waren samen bij de crematie van mijn vader. Het was natuurlijk fijn om met z’n allen bij elkaar te zijn. Om het verdriet met mijn moeder, broers en vrienden te kunnen delen. Maar de crematie was niet het moment dat ik afscheid van mijn vader nam. Dat lukte pas daarna, in m’n eentje in de natuur. De ceremonie ging compleet langs me heen. Het was heel heftig. Ook het afscheid van mijn vader. We moesten het vreselijke besluit nemen de hart-longmachine uit te zetten. We wisten allebei dat Sander de volgende zou zijn. Ik zag mezelf al zitten bij de crematie van Sander. En dat ik daarna alléén naar huis zou moeten. Naar ons huis in Utrecht, boordevol met herinneringen aan Sander en een lege toekomst zonder hem. Terwijl het leven van de anderen na de plechtigheid ‘gewoon’ weer door zou gaan. Ik wist dat ik dat niet wilde, dat ik dat niet kón.”
Ook als vrienden en familie herhaaldelijk aandringen om toch naar Nederland te komen om Sander bij te staan in zijn laatste strijd, blijf je bij jouw keuze. Kun je je voorstellen dat mensen dit niet begrijpen? “Ja heel erg goed! Omdat ik het zelf ook maar nauwelijks begreep. Op Hawaï, waar ik toen was, hebben familie en vrienden me op het hart gedrukt om terug te komen. En ik heb op het punt gestaan om een ticket naar Nederland te boeken. Ik ben toen eerst een stuk gaan hardlopen, iets wat ik vaak in de moeilijke periodes tijdens Sanders ziekte deed om weer bij mezelf te komen. Om even alleen in de natuur te zijn en mijn hoofd leeg te maken. En op dat moment om de verscheurdheid in mezelf enigszins in te dammen en om er zeker van te zijn dat ik geen besluit zou nemen gebaseerd op de emoties en meningen van anderen. Op dat moment kwam de herinnering van mijn vader naar boven toen hij een hartstilstand kreeg. Ik was achttien en verbleef als au pair in Frankrijk. Mijn vaders toestand was heel kritiek. Het was maar net hoe het kwartje zou vallen of hij het zou overleven of niet. Ik hyperventileerde, tripte en heb negen uur lang in de trein naar huis gezeten zonder te weten of mijn vader er nog was – in die tijd waren er nog geen mobiele telefoons. Sanders toestand was al net zo kritiek. Hij was in korte tijd hard achteruit gegaan en het kon nu elk moment gebeuren. Mijn bottlenek was de terugrit. Om van Hawaï naar Nederland te reizen, ben je 24 uur onderweg, opgesloten en zonder mobiel bereik. Opnieuw zoiets meemaken, was ondragelijk. Dus tegen alle weerstand in besloot ik om niet terug  te gaan.”
In Naupaka komt regelmatig spiritualiteit voor.  Je ondergaat op Hawaï allerlei healing rituelen en komt zelfs geestverschijningen tegen. Hoe hoog is het zweefgehalte? “Moet ik het een cijfer geven?”, vraagt Lideweij lachend. “Zeker toen de reguliere zorg het liet afweten, ben ik me steeds meer gaan verdiepen in alternatieve routes. Om te zien of ik Sander daarmee verder kon helpen.Zo lag Sander een keer misselijk van de chemo op de bank. Intuïtief legde ik toen mijn handen op zijn lichaam. En wonderbaarlijk genoeg knapte hij op. Zelfs zo erg dat hij zei: ik ga wel even boodschappen doen. Terwijl hij daarvóór nog liep weg te trekken op de bank zoals Sander dat zou zeggen. Ik heb een soort zesde zintuig voor de mystieke wereld. Op een gegeven moment begon ik tijdens een meditatie kleuren te zien. Het maakte me nieuwsgierig. Mijn moeder vertelde dat ik dit als kind al zag. Tja, en waarom zou ik daar dan niet óók over schrijven?”
Is jouw boek abacadabra voor iemand die geen kaas heeft gegeten van spiritualiteit? “Voor mij was het een manier om grip te krijgen op een ongrijpbare wereld. Een onmogelijke missie natuurlijk. Dus heb ik  mijn proces daarin zo goed en zo concreet mogelijk geprobeerd te verwoorden, zodat het begrijpelijk is voor iedereen. Ik sprak met mensen die na het overlijden van hun geliefden ook contact hadden met hun overledenen, maar er nooit eerder met anderen over durfden te praten. Uit angst om afgeschilderd te worden als een dwaas. Hoewel het nog niet echt geaccepteerd is in onze maatschappij, wil ik open en eerlijk zijn over wat mijn ervaring is met het ongrijpbare en het hiernamaals.”
Kun je daar een voorbeeld van geven? Tijdens één van de vele keren dat Sander en ik afscheid van elkaar namen, vlak voor een ingrijpende behandelin vroeg ik Sander of hij een teken wilde geven als hij boven was. Zodat ik wist dat het goed met hem ging. Eerst stond hij er sceptisch tegenover, maar uiteindelijk zei hij dat als het zou lukken, hij het volume van de muziek plotseling heel hard zou zetten.  Muziek was zijn grootste hobby. Hij moest smakelijk om het idee lachen. De dag nadat Sander stierf, ging ik naar yoga-les in een Hawaïaans hutje in de jungle om mijn zinnen te verzetten. Tijdens de les sprong ineens de geluidsapperatuur aan en klonk er keiharde muziek. Iedereen schrok zich wezenloos. Ook de yogalerares. Deze muziek stond níet op haar playlist. Sterker nog, ze had haar iPhone nog niet eens ingeplugd!
Wat heb je van Sander geleerd? “Hij heeft me heel erg geleerd om van kleine dingen te genieten. Als ik bijvoorbeeld op een druilerige doordeweekse dag natgeregend van mijn werk thuiskwam, had hij sushi besteld en trok dan een koude fles champagne open. Gewoon op een maandag. Dat was Sander ten voeten uit. Hij vierde het leven. Hij was ook een enorme steun voor lotgenoten op Twitter, ook daarover schrijf ik in mijn boek. Hij wist zelfs een vrouw, die de hoop inmiddels had opgegeven, weer strijdlust te geven. De brief die hij naar haar stuurde, mocht ik gebruiken voor Naupaka.  Sander maakte van zijn ziekte zijn kracht door lotgenoten te helpen. Ik was zo trots op hem.”
Wat hoop je met dit boek te bereiken? “Ik hoop dat ik mensen kan helpen en inspireren die in een vergelijkbare situatie zitten. Om bijvoorbeeld te voorkomen dat ze in een isolement terecht komen door er anderen bij te betrekken. Want het is heel veilig om je wereldje klein te houden, maar je hoeft je niet tot het bittere eind weg te cijferen. Door goed voor jezelf te blijven zorgen, hoef je er niet aan onderdoor te gaan en kun je meer voor de ander betekenen. Je kunt je eigen leven hebben én tegelijkertijd je dierbaren enorm tot steun zijn.” Ook ben ik bezig met het opzetten van een online community en bewustwordingscampagne Ik?Mantelzorger. Door de bezuinigingen in de zorg dreigt de psychische zorg voor kankerpatiënten weg te vallen. Zo kampt het Helen Dowling Instituut  met ernstige financiële problemen. Als deze partij straks wegvalt, blijft er weinig tot geen psychische hulp over voor kankerpatiënten en hun naasten. Wat wel overblijft na kanker is de angst. De angst op terugkeer van de ziekte. Veel patiënten en hun naasten raken depressief en kunnen maar moeilijk het leven weer oppakken. Met Naupaka Works. wil ik ondersteuning aanbieden. Verder wil ik jonge start-ups helpen hun dromen waar te maken.” Lideweij lacht: “Als ik tenminste genoeg boeken verkoop. Ik geef Naupaka namelijk zelf uit, wat betekent dat ik een flinke investering moest doen. Ik wil graag iets  terug doen, op geheel Hawaïaanse ‘Ohana’ wijze. De opbrengst van Naupaka investeer ik in het opzetten van de bewustwordingscampagne. Er zijn al flinke stappen gemaakt . Binnenkort meer!” Tekst: Esmir van Wering 

De boektrailer:


Benieuwd naar Naupaka?

Klik dan op het boek om te bestellen:


Shendersson ‏@Shendersson 18-04-2013




Lideweij Bosman (1979) groeide op in het Gelderse plaatsje Dieren en studeerde op haar drieëntwintigste af in Journalistiek aan de Hogeschool Windesheim in Zwolle. Ze woonde een half jaar in Schotland om aan de Universiteit Napier een opleiding Radio en Televisie te volgen. Van 2005 tot 2013 werkte ze als modejournalist voor het magazine Elsevier Stijl en modevakblad Textilia. Na de jarenlange strijd tegen de ziekte van haar grote liefde Sander besloot ze een grote wens na te jagen: het schrijven van haar eigen boek. Een reis naar het magische Hawaïaanse Big Island vormde de basis voor Naupaka, waarvan de titel verwijst naar de legende van een halve bloem. Naupaka is Lideweij’s debuutroman en verschijnt 30 mei in de winkels.

Shendersson ‏@Shendersson 27-03-2013

Hé! Ik snap dat je ziek bent. En de hele dag in een ziekenhuisbed ligt. Maar je hoeft toch niet rond te lopen alsof je op de camping bent?

Shendersson ‏@Shendersson 01-05-2013

The Sun is my Healing


Stuur een bericht

* = verplicht

Shendersson ‏@Shendersson 09-04-2012

Liefde. Ik geloof dat dat wel zo’n beetje het belangrijkst is.

In de Media

Kracht sept 2014 Hugo van der Wedden (1)Kracht sept 2014 Hugo van der Wedden (2)Kracht sept 2014 Hugo van der Wedden (3)Bodytalk Knack september 2014-page1Bodytalk Knack september 2014-page2De Gelderlander 23 -12-2014Boekenkrant oktober 2014-jpgBoekblad 12092014Boekenrubriek-Uitvaart Magazine      Volkskrant De Wending 26 aug 2014De Volkskrant De Wending 2 26 augustus 2014AD 28 mei 2014 2AD 28 mei 2014 1AD 30 meiVROUW 27 december 2014GraziaHet Nieuwsblad Haarlems Dagblad